Pierwszymi złotymi medalistami została załoga amerykańska dowodzona przez Harry’ego Melgesa, późniejszego sternika z regat Pucharu Ameryki. Po raz ostatni Solingi w igrzyskach ścigały się w Sydney w 2000 roku. Soling to otwarta łódź kilowa, która posiada status „klasy międzynarodowej” World Sailing. Klasa była używana od igrzysk olimpijskich w 1972 r. do igrzysk olimpijskich w 2000 r. Jako „otwarta trzyosobowa łódź kilowa”. Poza karierą olimpijską Solinga łódź jest wykorzystywana do międzynarodowych i lokalnych regat, a także do żeglowania rekreacyjnego. Soling jest zarządzany przez International Soling Association pod auspicjami World Sailing od 1968 roku.

Soling to mocna łódź zaprojektowana na każdy wiatr i warunki morskie przez Jana Hermana Linge z Norwegii w 1964 roku. Łodzie są monotypowe, pochodzące z autoryzowanego systemu single plug and mold i wykonane z włókna szklanego. To wraz ze ścisłym zestawem reguł klasowych umożliwia rywalizację na „równych warunkach”. Jachty są długowieczne, a łodzie produkowane na początku nadal konkurują dzisiaj (ponad 50 lat po zbudowaniu). Na Mistrzostwach Ameryki Północnej 2019 piąte miejsce zajęła niemiecka drużyna żeglująca odnowionym Solingiem zbudowanym w 1968 roku.

Historia klasy w pigułce:

1961: IYRU poszukuje nowych klas jako uzupełnienie klas olimpijskich.

1963: Ogłoszenie Komitetu Polityki Klasowej IYRU. Po ogłoszeniu decyzji, magazyn Yachting zaczął gromadzić szkice projektowe trzyosobowej łodzi kilowej, które miały być wykorzystane w prezentacji na listopadowym spotkaniu IYRU. Specyfikacje nie zostały wyraźnie podane, jednak łódź powinna być „łodzią zdolną do pływania z portu do portu na wodach otwartych”. To, czego chce IYRU, to dobry kompromis między maksymalną prędkością a maksymalną zdolnością żeglugową. Powstał projekt Solinga.

1965: Prototyp Solinga był gotowy i przetestowany. Po tym, jak Jan Herman Linge i Finn Ferner byli zadowoleni z prototypu (wykonanego z drewna), został on przekształcony w formę do produkcji z włókna szklanego. Na listopadowym spotkaniu IYRU zaplanowano próby nowej 3-osobowej łodzi kilowej na rok 1966. Zimą 1965/66 firma Linge zbudowała pierwszych pięć Solingów z włókna szklanego.

1966: Pierwsze Próby w Kilonii. Wiosna została wykorzystana do przetestowania pięciu Solingów. Próby zostały ustawione dla Kilonii specjalnie w celu przetestowania i porównania innych zgłoszonych klas w trudnych warunkach pogodowych. Najwięcej wyścigów wygrał konkurencyjny drewniany Shillalah. Po próbach sędziowie zarekomendowali dwie prace, Shillalah i krótszą niż wszyscy inni konkurenci Soling. W listopadzie IYRU zdecydowało, że kolejne testy odbędą się w Travemünde w następnym roku.

1967: Drugie próby w Travemünde. Około sześćdziesięciu łodzi zostało wyprodukowanych, sprzedanych i pływało w Skandynawii jako klasa lokalna jeszcze przed rozpoczęciem prób. Odbyły się próby z kilkoma nowymi łodziami, Shillalah II z włókna szklanego i Soling oraz Dragon i 5,5 Meter jako odniesienia do prędkości. Po próbach sam Soling został polecony IYRU. Władze federacji w listopadzie jednogłośnie wybrały Solina nadając mu status klasy międzynarodowej. W 1974 Shillalah II również uzyskał status klasy międzynarodowej. Przyciągano także licencjonowanych budowniczych. Powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Soling (ISA). Pierwszym prezesem ISA został Eggert Benzon z Danii.

1968: klasa olimpijska. Status olimpijski dla Soling pojawił się po igrzyskach olimpijskich w 1968 roku. IYRU zdecydowało, że klasa 5,5 metra musi ustąpić miejsca Solingowi na igrzyskach olimpijskich w 1972 roku. W międzyczasie zbudowano ponad 300 jachtów w Norwegii, Danii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Pierwsze Mistrzostwa Europy Soling odbyły się w Skovshoved w Danii i wygrała je załoga Pera Spellinga z Norwegii. Rywalizowało 75 żeglarzy na 25 jachtach.

1969 – 1972: Pierwsza olimpiada w Solinga. W tym okresie rozegrano pierwsze Mistrzostwa Świata Soling, w których rywalizowało 261 żeglarzy na 87 jachtach. Regaty, rozegrane u wybrzeży Kopenhagi, wygrała załoga Paula Elvstrøma, Nielsa Jensena i Poula Mik-Meyera. Pierwsi zdobywcy złotego medalu olimpijskiego w Soling Buddy Melges, Bill Allen i Bill Bentsen ze Stanów Zjednoczonych uczynili łódź „prostą”, umieszczając wiele systemów pod pokładem.

1973 – 1976: II Olimpiada Solinga. Na początku 1972 roku prezesem ISA został Jack van Dyke ze Stanów Zjednoczonych, który dopilnował, aby zbudować Solingi pod większą  kontrolą. Potem wprowadzano kolejne regulacje: kamizelki turystyczne, stopnie masztu, stery, wodoszczelne grodzie. Poul Richard Høj Jensen, Valdemar Bandolowski i Erik Hansen z Danii zdobyli złoty medal podczas Igrzysk Olimpijskich 1976 w Kingston, Ontario. Na całym świecie zbudowano ponad 2000 łodzi.

1977 – 1980: Trzecia Olimpiada Solinga. Liczby nowych łodzi spektakularnie rosły za prezydentury Geerta Bakkera z Holandii. Poul Richard Høj Jensen, Valdemar Bandolowski i Erik Hansen tym razem pływający pod banderą MKOl został mistrzami olimpijskimi z 1980 roku. Niestety Letnie igrzyska olimpijskie 1980 zostały mocno okrojone przez bojkot większości państw Zachodu.

1981 – 1984: Czwarta Olimpiada Solinga. Większość nowych łodzi była teraz budowana przez Abbott Boats i Elvstrøm/Borresens Baadebyggeri, z kilkoma wyjątkami od Bianchi & Cecchi i Bootswerft Leonard Mader. Poziom zawodów pozostał bardzo wysoki. Igrzyska Olimpijskie 1984 w Los Angeles w Stanach Zjednoczonych wygrała załoga Robbiego Hainesa, Eda Trevelyana i Roda Davisa ze Stanów Zjednoczonych. Wydarzenie to zostało rozegrane w cieniu bojkotu Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1984 roku, tym razem przez państwa Bloku Wschodniego.

1985 – 1988: Piąta Olimpiada Solinga. Karl Haist miał dwa główne cele na swoją prezydenturę: po pierwsze chciał dużej imprezy Soling w Europie Wschodniej. Udało mu się to, organizując Mistrzostwa Europy Soling 1985 w Balatonfüred na Węgrzech oraz Mistrzostwa Europy 1986 w Warnemünde we wschodnich Niemczech. Drugi cel, obniżenie kosztów operacyjnych Solinga poprzez zmniejszenie liczby żagli podczas mistrzostw, zajął więcej czasu. Zasada ta weszła w życie w marcu 1989 roku. Ta zmiana przepisów zmniejszyła liczbę grotów z 2 do 1, a także liczbę dużych spinakerów z 2 do 1. Igrzyska Olimpijskie 1988 odbyły się w Busan w Korei. Złote medale zdobyła ekipa NRD w składzie Jochen Schümann, Thomas Flach i Bernd Jäkel. Status Solinga został przedłużony, podobnie jak na igrzyskach olimpijskich w 1992 roku, jako klasa wyścigów Fleet / Match.

1989 – 1992: Szósta Olimpiada Solinga. Okres ten rozpoczął się od nieudanych mistrzostw świata. w Balatonfüred na Węgrzech. Pierwszego dnia wiał silny wiatr (do 100 km/h), szczególnie podczas startu. Z 73 startujących 43 dojechało do pierwszego znaku, a tylko 29 do mety! Wiele masztów zostało złamanych. Następne dni były niemal bezwietrzne. Ukończono tylko 4 wyścigi, do mistrzostw potrzeba pięciu. Chociaż Match Racing został wprowadzony na Igrzyska Olimpijskie w 1992 roku, wyścigi flotowe pozostały najważniejsze, więc wyścig Fleet/Match został wprowadzony na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku. Złoto zdobyła duńska drużyna Jesper Bank, Jesper Seier i Steen Secher. Ten wyścig Fleet/Match zakończył się sukcesem, dzięki czemu Soling pozostał klasą olimpijską przez kolejne 4 lata.

1993 – 1996: Siódma Olimpiada Solinga. Prezydent Stuart H. Walker wykonał wiele pracy, aby utrzymać liczbę drużyn w fazie wyścigów meczowych Igrzysk Olimpijskich do sześciu, dzięki czemu wyścigi floty były najważniejsze. Niemiecka drużyna Jochena Schümana, Thomasa Flacha i Bernda Jäkela zdobyła swój drugi złoty medal w Soling podczas Igrzysk Olimpijskich w 1996 roku. Status olimpijski został przedłużony do 2000 roku.

1997 – 2000: Ósma Olimpiada Solinga. Mistrzostwa Świata 1997 w Rungsted w Danii nie odbyły się w wystarczającej liczbie wyścigów, aby mogły stanowić ważne mistrzostwa ze względu na warunki pogodowe. Burze z piorunami i duże okresy bezwietrzne uniemożliwiły organizatorom rozegranie pięciu wyścigów. Plan żagli Solinga został zmodyfikowany w dwóch punktach. Tolerancje mini spinakera zostały powiększone, aby można było stworzyć bardziej przydatnego spinakera. Wydłużono również górną listwę grota, aby można było lepiej kontrolować profil szczytu grota i poprawić żywotność żagla. Na Igrzyska Olimpijskie 2000 tylko 16 Solingów kwalifikowało się do rywalizacji w fazie wyścigu floty, a dwanaście z nich przeszło do fazy wyścigu meczowego. Spektakularne, cieszące się dużą popularnością i wielokrotnie oglądane finały rozegrały drużyny Niemiec i Danii. Obie drużyny z trudem weszły do fazy wyścigu meczowego (odpowiednio 10. i 12. miejsce w fazie wyścigu floty). Ostatecznie złoty medal zdobyła duńska drużyna Jesper Bank, Henrik Blakskjær i Thomas Jacobsen. W połowie roku ISAF 2000 zdecydowano o przedłużeniu wyścigu Fleet/Match o kolejne cztery lata. Jednak podczas listopadowego spotkania ISAF 2000 Soling nie został ponownie wybrany jako klasa olimpijska. Aż do igrzysk olimpijskich w 2012 roku nie było już wyścigów meczowych w programie olimpijskim.

2001 – 2006: Okres postolimpijski. Pmimo rozgłosu, jaki generowały olimpijskie zawody żeglarskie dzięki regatom flot/wyścigów meczowych, zniknęły one z kalendarza igrzysk olimpijskich w 2004 roku.  Klasa Soling musiała zmierzyć się z faktem, że wielu jego czołowych żeglarzy przeniosło się do innych dyscyplin olimpijskich lub rzuciło żeglarstwo w ogóle w ciągu kilku miesięcy.

2007 – 2015: Solidna klasa międzynarodowa. Rozpoczęto również przygotowania do obchodów 50-lecia klasy. Jubileusz 50-lecia klasy świętowano podczas Mistrzostw Świata 2015 w Castiglione della Pescaia we Włoszech. Obecnych było ponad 135 zawodników z 14 krajów i trzech kontynentów.

2016 – Teraz: Wprowadzenie do drzewców węglowych. W 2017 roku stało się jasne, że nie ma już dostawców odpowiednich aluminiowych drzewców Soling na całym świecie. Han van Veen z Holandii stworzył i zrealizował plan wprowadzenia karbonowych drzewców do Solinga. Celem było obniżenie kosztów, a nie uzyskanie lżejszych ani szybszych elementów niż maszty aluminiowe. Pierwsze maszty zostały wyprodukowane przez firmę Ceilidh w Holandii i przetestowane w 2018 roku okazały się tańsze i równe masztom oryginalnym. Nowy maszt został zatwierdzony przez World Sailing w 2019 roku. W 2020 roku zatwierdzono również węglowy bom i spinakerbom. W 2020 roku Mistrzostwa Ameryki Północnej Soling w Annapolis w Stanach Zjednoczonych, Mistrzostwa Ligi Przyjaźni w Brazylii i wiele innych regat Soling na całym świecie zostało przełożonych z powodu COVID-19.

Liczebność klasy.

Przez lata zbudowano około 4500 Solingów. Zarejestrowano ich około 3700. Wzrost pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych był wysoki, potem się ustabilizował. Od 2000 roku nie budowano prawie żadnych łodzi.

materiał opracowano na podstawie wikipedia.org

fot. Marek Słodownik (prawa zastrzeżone)